Blog Over Het Trage Herstel Bij Burn-out. Dit Blog Gaat Over Re-integratie (daarom Afbeelding Van Schildpad Die De Trap Op Kruipt)

De tweede fase van herstel burn-out: de ins- en outs van een succesvolle re-integratie (blog 4)

Dit blog gaat over de tweede fase van herstel bij burn-out. De eerste fase bestond uit de ‘simpele’ taak van het tot rust komen, maar daarmee kom je alleen uit die hoge versnelling. Dit betekent dat je in plaats van voortdurend gespannen, meer wisselend gespannen zult zijn (en nog een veelheid aan andere klachten hebt en daarnaast nog niet belastbaar bent). Zoals eerder betoogd is deze afname van spanning wel een voorwaarde om uiteindelijk je energie en belastbaarheid weer op te kunnen gaan bouwen (zie blog 2).

Soms gaat gedurende die eerste fase te weinig slapen over in teveel slapen en vaak voelen mensen zich alleen nog maar moeier worden, op het moment dat ze stil vallen en die spanning geleidelijk begint te dalen. Belangrijk is om dit toch als een stap vooruit te zien en als ‘normaal’ en passend bij het herstelproces. Maar ingewikkeld is het op gang komen van herstel vaak wel omdat de goede momenten maar kortstondig zijn en het herstel je voortdurend weer lijkt te ontglippen. De meest gemaakte fout op het moment dat het in rust weer wat beter gaat is dat iemand meent er dan weer te zijn. Het jezelf kortstondig herkennen is een enorme trigger om te gaan geloven dat de controle over jezelf weer terug is. Maar je zal snel merken dat het je even weer goed (of jezelf) kunnen voelen niet betekent dat je je belastbaarheid weer terug hebt. Deze moet nog helemaal worden opgebouwd.

Mensen noemen op het moment dat die eerste fase zo’n beetje is afgerond dat ze zich op steeds meer momenten rustig(er) voelen, zolang ze maar niet met stress en ‘moeten’ geconfronteerd worden. Soms zal iemand melden dat hij (of zij uiteraard) zelfs steeds vaker weer aan ‘weer iets gaan doen’ kan gaan denken. De beste vraag die je iemand kan stellen die aangeeft weer te willen gaan werken is of hij dat zegt omdat hij zich echt weer wat beter voelt, of omdat hij vindt dat het nu eenmaal te lang duurt en nu maar eens klaar moet zijn (of woorden van soortgelijke strekking). Alleen bij het eerste antwoord kan je zeggen dat er genoeg herstel ‘van onderuit’ heeft plaatsgevonden. De tweede is top-down bezig zijn herstel af te dwingen (en moet vooral tegen zichzelf in bescherming worden genomen).

Bij herstel van burn-out kunnen geen stappen overgeslagen worden

Maar alhoewel sommigen echt weer ‘aan iets kunnen gaan doen’ kunnen denken, is het ook normaal om gelijk weer spanning te voelen bij het idee weer terug te ‘moeten’ naar werk. En iedereen zal in deze fase van herstel gespannen raken bij het beeld van in een hoog tempo weer volledig mee (moeten) draaien. Vaak voelt dit om opnieuw in die rijdende trein te moeten springen, waar je maanden eerder keihard uit gekukeld bent. Dat zo’n gedachte gelijk veel spanning geeft is volledig te begrijpen. Dat is namelijk, naast een pijnlijke herinnering, ook nog zoveel stappen weg! Herstel is namelijk stap voor stap. Stap twee is nodig om stap drie te kunnen bereiken (enzovoorts). Dus de laatste stap is echt nog oneindig ver weg. Het is belangrijk om je te beseffen dat je niet gaat werken omdat je alweer beter zou zijn, maar alleen in het kader van je herstel, juist om verder te kunnen herstellen.

Naast de vraag of je nog wel mee zal kunnen draaien is het ook volledig normaal om te tobben met de vraag of je überhaupt nog wel mee zou moeten willen draaien. En of het niet hoog tijd voor iets anders is. Jezelf deze vraag stellen is echter net zo zeer jezelf overvragen, aangezien je door je veelheid aan klachten en sterk verminderde belastbaarheid eigenlijk nog ontoerekeningsvatbaar bent (althans: om zo’n soort inschatting of keuze te gaan maken). Zaak om je oogkleppen proberen op te zetten en het stap voor stap te blijven benaderen. En je zou kunnen zeggen: nagenoeg 100 procent van de mensen twijfelt aan de start. Echter 90 procent zal uiteindelijk gaan melden dat ze het weliswaar niet verwacht hadden, maar dat ze inmiddels tot een nieuwe balans zijn gekomen (dankzij eigen aanpassingen, maar ook vaak door veranderingen in de werkomstandigheden, nadat het kalf verdronken is geweest). Hierdoor is het dan toch tot een echt andere ervaring geworden gelukkig. Waarschijnlijk zal slechts 10 procent na voltooiing re-integratie gelijk voor iets anders kiezen. Maar die kiest dit dan wel vanuit herstel (waardoor je ook daadwerkelijk elders aan de slag kan gaan).

Re-integratie is het middel per uitstek om je energie stapsgewijs op te gaan bouwen. In dit blog zal verder beschreven worden hoe zo’n re-integratie er vanuit een herstelperspectief idealiter uitziet. Niet gezegd dat het perse mis gaat als deze adviezen en richtlijnen niet tot de punt en komma gevolgd worden. Er zijn immers meer wegen naar Rome. Toch blijkt uit de praktijk dat bij mensen die in relatief korte tijd met meerdere burn-outs te maken hebben gekregen, er vaak iets aan te wijzen valt in de eerdere re-integratiepogingen. Vaak is er dan sprake geweest van een te snelle re-integratie op wilskracht (met druk van buiten of van binnen, of van allebei). En ook vaak van een te korte eerste fase (de spanning was nog onvoldoende afgenomen). Het is dan ook eigenlijk de vraag of er wel sprake is van meerdere burn-outs, of dat er eigenlijk niet sprake is van één langere, meer chronische burn-out. De ervaring leert helaas in het geval van een meer chronische burn-out dat het herstel zich dan echt pas tergend langzaam aandient, zelfs als alle benodigde herstelomstandigheden op een gegeven moment wel aanwezig zijn.

Een vraag die iedereen bij een volledige ziekmelding (cliënt, werkgever en Arboarts) logischerwijs het meeste bezighoudt is wanneer er weer sprake kan zijn van re-integratie. Wat is nu het beste moment om weer te beginnen? Wanneer is iemand voldoende tot rust gekomen? Alhoewel je hier dus wel iets zinnigs over kan zeggen (je moet je steeds vaker goed kunnen voelen zonder belasting, zij dat dit nog wisselvallig is) is vaak een veel belangrijker punt, om te zorgen dat je vooral insteekt op een passende eerste stap, wat betreft de re-integratie. Op het moment dat ‘eerder’ tot re-integratie wordt besloten zal het per definitie met kleinere stappen moeten zijn en zal waarschijnlijk ook minder snel opgebouwd kunnen worden. De vraag lijkt dan ook terecht of een vroegere start van re-integratie wel tot tijdswinst zal leiden.

Vaak wordt ‘koffie drinken’ als een laagdrempelige passende eerste stap geopteerd (en vaker nog op het moment van een relatief vroege re-integratie). En alhoewel het echt een grote stap voorwaarts kan zijn om de drempel van weer eens fysiek aanwezig te zijn geweest te hebben geslecht, moet ook niet onderschat worden hoe heftig ‘koffie drinken’ eigenlijk wel niet is! Het is namelijk vooral een sociale activiteit, waarbij je vrij weinig invloed hebt op wat en wie er op je afkomt en op welke manier. Vaak gaat het dan dus ook per definitie snel over jezelf en je herstel, wat nou niet bepaald de minst beladen onderwerpen zijn. Ook valt er in deze fase nog niet echt heel veel goed nieuws over te melden. Een advies dat ik vaak geef is om ‘koffie drinken’ zoveel mogelijk te skippen en daarom maar juist snel met een ‘klusje’ te gaan beginnen. Dan kan je binnen komen, even groeten en je vervolgens installeren op een werkplek (en je wat terugtrekken) om met iets kleins aan de slag te gaan.

De drie pijlers van een re-integratie

Wat betreft de feitelijke re-integratie valt te zeggen dat deze uit drie pijlers bestaat. Het gaat in eerste instantie om het opbouwen van uren. Deze opbouw kan waarschijnlijk het beste trapsgewijs zijn. De tweede belangrijke factor is het soort taken. Het gaat dan in eerste instantie om aangepaste taken zonder tijdsdruk. En in deze laatste twee woorden zit voor een deel ook de derde en laatste factor opgesloten: tot slot gaat het om de intensiteit, dus dat de re-integratie in de luwte kan beginnen, zonder tijdsdruk. En iets minder bekend: dat iemand ook wel echt oplet zelf niet teveel gas te geven (de intensiteit ‘van binnen’, oftewel het gaspedaal).

Zowel in de uren als in de soort taken, als complexiteit moet een opbouw plaatsvinden. Doorgaans kan je zeggen dat de opbouw van complexiteit van taken en intensiteit achter de opbouw van uren aanhobbelen. Op het moment dat iemand de 100% uren weer aantikt kan je dus eigenlijk niet verwachten dat hij of zij volledig hersteld is (hoewel dit wettelijk wel zo kan zijn). Waarschijnlijk kan hij of zij op dat moment echt nog niet de volledige complexiteit aan (of althans niet met een hogere intensiteit). Hoe moeilijker iemands taken zijn hoe lastiger het zal zijn om de uren op te bouwen. Hetzelfde geldt voor de intensiteit: dit kan dus zowel druk van buiten zijn (bijvoorbeeld deadlines), als gewoon zelf opgelegde druk om ‘te knallen’ en weer van betekenis te zijn (vaak uit schuldgevoel en/ of onzekerheid). Maar ook hoe hoger de intensiteit hoe moeilijker het zal zijn je uren op te bouwen en dus om te herstellen.

Wat betreft uren is de meest gebruikte methode om elke twee weken er iets bij te doen. Zo zal je de ene week een stap maken die je wel enigszins mag merken. Het moet niet een stap in het rood zijn, maar wel in het oranje (je mag het een beetje merken, maar je moet niet al te zeer op apegapen liggen erna en je de volgende dag wel weer enigszins hersteld voelen). In principe zet je pas een volgende stap als de huidige stap groen is geworden. Dus op zijn vroegst om de week een stap erbij. Het is best ingewikkeld te bepalen wanneer iets voldoende groen is geworden voor een volgende stap, aangezien je in deze fase nog klachten kunt ervaren, ook als je alles goed doet en het per definitie nog heel wisselvallig zal gaan. Andersom geldt vaak wel dat je het goed kan merken, wanneer je in het rood zit. Zaak is dan om niet te denken dat nog even volhouden (en dus met moeite een eindstreep aantikken) tot herstel zal leiden. Het tegenovergestelde is veel eerder waar: wat je overhoudt gaat terug het vat in! Daarom de regel: eerder (moeten) stoppen mag altijd, maar werk nooit langer door. En ga dus altijd eerder weg als je een slechte dag hebt. Dit laatste is vooral in de eerste stappen heel moeilijk: dan werk je immers vaak maar (bijvoorbeeld) twee keer twee uur per week. En dan zou je nog eerder weg moeten? Bedenk wel dat de eerste stappen relatief het zwaarst zijn. Als je van twee keer twee uur naar twee keer drie uur gaat, komt er eigenlijk de helft bij. Terwijl als je van 20 naar 22 uur gaat (eveneens twee uur verschil) is dit maar een toename van tien procent. Daarnaast: hoe verder je komt hoe meer buffer je weer hebt en dus hoe meer je ook wel weer eens iets kan uitproberen hoe iets valt. In het begin is deze buffer er echt nog niet en luistert het allemaal veel nauwer (en ga dus vooral eerder weg als je het niet meer trekt!).

Aan de andere kant kan je ook stellen dat veel klachten nog aanwezig zullen zijn, zolang je nog niet alle stappen doorlopen hebt. Veel klachten vallen dus te normaliseren puur door de fase waar iemand in zit (nog niet boven aan de trap, maar nog ergens bezig met de re-integratie). Echt beter worden ontstaat alleen door toch (passende) stappen te blijven zetten.

Wat betreft de opbouw van taken valt te zeggen dat het vooral voor de eerste stappen van belang is dat dit gaat om aangepaste taken, die je het liefste meer solo kan uitvoeren en die niet al teveel denk- en concentratie vermogen kosten. Vaak is het prettig als je daarnaast wat kan wisselen tussen taken en ze een hoog ‘praktisch gehalte’ hebben, dus liefst iets uitvoerends. Een veelgemaakte fout is dat mensen bij zichzelf te raden gaan van welke taak uit hun takenpakket ze de meeste energie menen te halen. Alhoewel dit enerzijds een legitieme vraag lijkt, komen er dan altijd klussen die prima zijn voor (bij wijze van spreken) stap 5 of 6, maar eigenlijk nooit om mee te beginnen. Daarnaast gaat het er niet om jezelf weer te inspireren en enthousiasmeren uit je burn-out, maar om stap voor stap je energie te gaan opbouwen (een belangrijke nuance). Soms roepen cliënten dan ontzet: ‘maar moet ik dan zomaar wat gaan kopiëren?! Dan wordt ik echt depressief!’ Alhoewel dit een breed gedragen sentiment is, komen ze hier doorgaans na de eerste weken op terug en wordt toch teruggegeven dat het eigenlijk heel lekker was om met iets simpels en uitvoerends te kunnen landen en de eerste stappen mee op te kunnen bouwen (kopiëren hoeft het eigenlijk ook nooit te zijn). En verder geldt: zodra iemand iets saai begint te vinden is dit een teken dat er iets bij kan of iets mag veranderen. Je hoeft jezelf dus nooit tegen heug en meug tot iets te blijven verplichten.

Je mail wegwerken is daarnaast ook bepaald geen taak om mee te beginnen. Het stelt je bloot aan soms negatieve berichten, maar meestal vooral aan een veelheid van mensen die iets van je moeten (mega onrustig dus). Beste alle mail in zijn geheel in een mapje te parkeren en/of je mail nog zo lang als mogelijk is door een collega te laten bijhouden. Evenmin is het niet handig om gelijk mee te gaan vergaderen. Zelfs als je er alleen bij zit en geen actieve rol hoeft te vervullen, zal je toch merken hoe belastend het is om steeds te moeten switchen met je aandacht. Zelfs het mee gaan lunchen is soms beter nog even achterwege te laten, vanwege soortgelijke redenen. Belangrijk de reden wel even toe te (laten) lichten.

Het is geen gouden wet, maar verder geldt als richtlijn dat naarmate mensen weer ongeveer op 50% van hun uren zitten, ze geleidelijk aan steeds meer hun eigen taken op zich kunnen gaan nemen. Zaak is om hier een logische opbouw in te maken en met de meer solistische en minder complexe taken te beginnen. En pas als laatste de intensiteit te gaan verhogen.

Stem af en pas zo nodig aan

Maar zoals in de eerdere blogs is benadrukt dat het uit de hoge versnelling komen per definitie heel subjectief en op maat is, zo geldt dat toch ook voor de re-integratie. Belangrijk is om te realiseren is dat een plan (of stap) vooraf op papier nog zo goed kan lijken, maar dat dit nog altijd in de praktijk getoetst en ervaren moet worden. Laat dit dus vooral geen reden zijn om een op het oog goed plan (tijdelijk) los te laten! En eigenlijk komen we hiermee aan bij de belangrijkste en kortste versie van een geslaagde re-integratie: zolang de herstellende werknemer maar eerlijk tegen zichzelf kan zijn en dit durft uit te spreken en zolang de werkgever zo nodig en in overleg hierop aanpassingen maakt (het plan samen bijstellen), dan kan het eigenlijk nooit mislukken! Er is immers altijd een kleinere stap of zijstap te verzinnen. En juist hierom is het zo enorm belangrijk dat degene die aan het herstellen is vooral met een nieuwsgierige blik naar zichzelf en zijn beleving blijft kijken en niet teveel probeert te sturen of forceren. Je bent namelijk helemaal niet verantwoordelijk voor hoe je een stap ervaart. Je bent alleen verantwoordelijk verstandig met je ervaring om te gaan. En hoe meer je werkgever deze verantwoordelijkheid met je deelt (en het je ook niet kwalijk neemt), hoe prettiger en uiteindelijk sneller de werkhervatting en het herstel zal zijn. En wilskracht is in deze fase nog steeds vooral je vijand. Dat is een veel reëler gevaar dan ‘negatief denken’ of ‘beren op de weg zien’, of een ander verwijt in die trant.

Alhoewel in dit blog ook zeer veel niet besproken is, is hier hopelijk wel voldoende aan bod gekomen om een goed beeld te krijgen van de uitdagingen en de taken van het re-integreren in het kader van herstel van burn-out. Bij een burn-out is de re-integratie echt een wezenlijk onderdeel van je herstel, veel meer dan bij andere (meer) psychische klachten. Daarom is het ook zo lastig als mensen (bijvoorbeeld vanwege een tijdelijk contract) niet de mogelijkheid hebben om nog te re-integreren. Zij zullen dan op zoek moeten gaan naar een ‘alternatieve re-integratie’ en deze zelf gaan vormgeven, wat doorgaans niet heel makkelijk te organiseren is.

In het volgende blog komen de benodigde veranderdoelen aan bod. Hoe en wanneer deze te bepalen en hoe deze hopelijk te bereiken. Dit uiteraard met het idee om een volgende burn-out te kunnen voorkomen. En alhoewel dit een zeer reëel onderdeel is van een burn-out behandeling, hoop ik dat mijn blogs bijdragen aan een nuancering hiervan. Namelijk dat het niet alleen om jezelf aanpakken en veranderen gaat (dit krijgt vaak in behandeling of coaching al snel de nadruk, wat het feitelijke herstel in de weg kan zitten, omdat daarmee de lichamelijke component van het herstel wordt onderschat). En ook zou ik willen aanvoeren dat alleen al het doorlopen van de juiste stappen in de juiste volgorde een belangrijk aspect is om een ‘volgende’ burn-out te voorkomen. Hierdoor is er namelijk ruimte voor een meer structureel herstel, waarbij mensen leren uit een wezenlijk ander vaatje te tappen (het herstel van onderaf in plaats van op wilskracht). Dit is wat mij betreft de mooiste paradox van een burn-out, waarbij het ‘slechts’ focussen op het herstelproces een zeer waardevolle leerervaring biedt! Tot slot zal ook aan bod komen wanneer je wel mag bepalen dat je huidige baan het echt niet meer voor je is (op het moment dat je re-integratie stagneert).

Dit bericht heeft 10 reacties
  1. Beste Robbert, weer de spijker op z’n kop! Ik ben inmiddels al veeeeel beter. Ik heb veel geleerd ook met behulp van mijn coach en wat mindful oefeningen. Dat chronisch burn out hebben herken ik me wel in, ik heb dat ook vaak gedacht maar ik hoorde er nooit iets over. Maar ik was een groot prediker om te roepen: ‘Eerst plezier en dan plicht’. En wat deed ik? Juist, alles tot in het perfectie doen, en als ik klaar was, was de zon alweer onder. Na lang oefenen zeg ik nu tegen mezelf: ‘Voor nu vind ik het wel goed zo’ en mijn leuze ‘Eerst plezier dan plicht’ (voor zover dat kan, en dat kan best ver) pas ik nu goed op mezelf toe. Eerst van de zon genieten i.p.v. van als een gek poetsen en boodschappen doen en niemand die het van me verlangde behalve ik zelf. Van tekenen en schrijven kwam al jaren niets meer. Ik had altijd het gevoel dat ik aan het werk was. Langzaam maar zeker heb ik principes, dwang, schuldgevoel, losgelaten. Ik heb de ruimte om minder te werken (alweer 10 jaar in een gelukkige relatie) en ben gestopt met ‘mijn carrière’ gaande te houden en goed geld te verdienen. Ik heb een grote stap gemaakt, ik ben schoorvoetend niet 1 dag maar 2 dagen minder gaan werken en in een andere functie. Voorheen was dat uit den boze, dat was vloeken. Ik was toch een zelfstandige vrouw (20 jaar vrijgezel geweest, die doet alles zelf). Ik werk nu o.a. ondersteunend voor de afdeling waar ik zat en dat vind ik nog fijn en dankbaar ook. Als ik er niet mee kon leven mocht ik weer naar 4 of 5 dagen. Nou…echt niet! Ik teken weer, Ik schrijf weer, ik poets minder en ‘NEE IS OKE!’ is mijn favoriete kreet. Geen enorme depressies en radeloosheid meer. En iedere dag lach ik even naar mezelf in de spiegel en zeg iets liefs tegen mezelf. Had je me vorig jaar niet moeten vragen, wat had ik een hekel aan mezelf! Nu heb ik dit zelf verzonnen. Ik ben goed op weg, waakzaam, voorzichtig en vlieg ik eens uit de bocht, morgen weer een dag. Er is een leven na burn out(s) en hoe! Lieve mensen, er is hoop. Echt, leer er van en het komt goed. Oh ja, en blijf bij jezelf. Jij bent belangrijk want je kan niet weglopen van jezelf. Dus wees lief voor jezelf, doe wat je leuk vindt, eet wat je lekker vindt, doe niks als je daar zin in hebt, dat mag ook, en je zal genieten! Perfectie, dwang, moeten, schuldgevoel etc. ik heb het in de bomen gehangen en al veel is weggewaaid en maakt het leven lichter. Succes en veel geluk allen. En ik kijk uit naar nr. 5! Lezen of ik het nog steeds zo goed doe ;-D

    1. Hoi FD,
      dank voor je verhaal! heel inspirerende transformatie beschrijf je. En tof dat je dat wil delen.
      In mijn vijfde blog zal ik een onderwerp coveren dat in mijn ogen (iig veel te vroeg) een te grote nadruk krijgt namelijk veranderdoelen of terugvalpreventie, waardoor het minder organisch wordt dan als je ‘gewoon’ het herstelproces volgt. Daarin kan denk ik al de transformatie tot stand kan komen die jij mooi beschrijft en mijn ervaring is dat je dan al een stuk minder bang hoeft te zijn voor terugval. Het zal vooral een pleidooi zijn om de werkgever/omstandigheden bij de terugvalpreventie te betrekken en om (op een goede manier) voldoende assertief te zijn. Dit inclusief meer drastische keuzes als dat onvoldoende mocht opleveren.

  2. Hi Robbert,
    Ik heb jouw blogs op advies van mijn psycholoog gelezen en wel meerdere malen ook. Met name dit blog, omdat ik sinds deze week in de reïntegratie fase zit. 3 x 2 uurtjes en het gaat tot nu toe prima. Nog wel vermoeid (maar dit merk ik pas zodra ik terug thuis ben), maar langzamerhand krijg ik er ook weer energie van om onder mijn collega’s te zijn (maar voor nu even wel een beperkt aantal collega’s, mee gaan lunchen zou ik nu bijvoorbeeld nog te heftig vinden ivm het aandacht verdelen en vertellen hoe het gaat. Ik merk dat me dat soms energie kost, ook als vrienden er bijvoorbeeld naar vragen). Ik merk dat ik veel aan je blogs heb met betrekking tot het accepteren van deze situatie. De blogs zijn voor mij een soort “houvast” geworden en ik pak ze er regelmatig bij om nog wat stukjes terug te lezen. Ik heb de blogs ook doorgestuurd naar mijn werkgever nadat ik er met hem over had gehad.

    Mijn grote vraag is nu: wanneer komt blog 5? 🙂

    1. Hoi K,
      dank voor je reactie en fijn dat je er veel houvast aan ontleent! En wat leuk dat je al uitkijkt naar het vijfde en in principe laatste blog in deze serie. Deze is bijna klaar. Het was toch veel meer werk dan gedacht. Met name om de juiste insteek te vinden en er een lopend geheel van te maken. Soms verliest een boodschap aan kracht door teveel te willen zeggen. Ik laat hem nog proeflezen en zal hem dan waarschijnlijk dit weekend of begin volgende week plaatsen. Hoop dat je er ook veel aan gaat hebben. Hoor iig graag wat je er van vindt!
      vriendelijke groet,
      Robbert

  3. Dag Robbert,

    Ook hier een ‘herstellende’ die erg veel aan jouw blogs heeft! Na een overeenkomst op eigen verzoek heb ik geen reintegratiemogelijkheden, dus op suggestie van mijn therapeut aan de slag gegaan met vrijwilligerswerk. Fijn hier te lezen dat ik op het juiste pad zit (ook in je eerdere blogs), wat gevoelsmatig ook zo lijkt. Dank voor je heldere manier van uitleggen!

  4. Beste Robbert, door jouw blog heb ik ingezien hoe belangrijk reintegreren of opbouwen in belastbaarheid is. Zonder dat kom je niet ‘terug’. Is het nu ook zo dat je kunt stoppen na een reintegratie/ opbouwtraject (van bv. een half jaar) wanneer je weer op 100% inzetbaarheid zit? Zou het uitmaken als je dan vervolgens een periode op reis gaat of weer stopt met je baan of vrijwilligerswerk? Of zakt je belastbaarheid dan weer terug? Met andere woorden; is belastbaarheid iets dat je hoe dan ook vasthoudt op hetzelfde niveau als je weer op 100% zit, ongeacht wat/ hoeveel je op dat moment doet?

    1. Beste Joop,
      Goede vraag! Maar in grote lijn zal gelden dat ‘hersteld is hersteld’ (durf ik te zeggen). Dus als je de re-integratie hebt afgemaakt (en op een goede manier hebt vorm kunnen geven) dan ben je gewoon weer op het droge en min of meer normaal belastbaar. Dat raakt alleen (opnieuw) aangetast door een langere periode opnieuw in het rood. Een sabbatical zal dat hopelijk niet zijn! wellicht dat je het vooral cognitief gaat merken. Ik durf het zelfs aan dat als je echt de tijd hebt het waarschijnlijk niet perse nodig is om eerst 100% gereintegreerd te zijn. Er zijn meer wegen naar Rome. Wel zou ik adviseren om in ieder geval zover mogelijk op te bouwen voor je op reis gaat. Ook omdat dit waarschijnlijk je reiservaring ten goede zou komen.

  5. Beste Robert, Heel erg bedankt voor je heldere en zeer herkenbare informatie. Omdat ik net gestart ben met re-integreren en gelijk flink terugval ben ik gaan googlen. Nu blijkt dat ik op mijn gevoel het tot nu toe dus goed heb gedaan, maar ik heb me er wel behoorlijk schuldig onder gevoeld, waardoor ik mezelf toch te veel heb gepusht. Hoewel noch de werkgever, noch de bedrijfsarts, me onder druk zet. Het heeft me gesterkt in het besef dat mezelf toestaan te durven blijven luisteren naar mezelf, de beste weg naar herstel is. En dat hobbels er bij horen, maar geen rode. Op een ander moment zal ik zeker ook je andere blogs lezen. De dag is nu in ieder geval een stuk lichter!

  6. Hi Robbert,

    Ik heb al veel online gelezen over overspannenheid en burn-out in mijn te fanatieke pogingen om zo snel mogelijk te willen herstellen. Pas nu kom ik meer tot het besef dat de drive die mij in de overspannenheid heeft geholpen, mij er niet uit gaat helpen, eerder er verder indrijft. Voor mijn gevoel ben je de eerste die dit zo helder beschrijft. Het zou fijn zijn als er meer professionals zijn die op deze manier kunnen helpen, want daar gaat het volgens mij ook nog vaak verkeerd. Mij werd namelijk ook aangeraden om iets te gaan doen waar ik energie van kreeg, met als gevolg ik een hele nieuwe functie n het bedrijf bedacht en kreeg, wat natuurlijk veel te veel druk met zich meebrengt en totaal niet werkt in een reintegratie. Jouw blogs helpen mij om het schuldgevoel en teleurstelling richting jezelf los te kunnen laten.
    Zitten er psychologen in Brabant die ook op deze manier met dit onderwerp bezig zijn?

    Bedankt!

    Gr. Marie

    1. Beste Marie,
      dank voor je verhaal en je complimenten! Klinkt alsof je (inmiddels) op de goede weg bent. Hopelijk heb je het zwaarste dan gehad.
      het is inderdaad een beetje mijn eigen ervaring van waaruit ik werk en schrijf. Kan je dus niet zo goed adviseren wie te benaderen helaas…
      Hopelijk tref je het en anders weet je inmiddels voldoende hopelijk.
      succes iig en als je nog specifieke vragen hebt dan denk ik graag met je mee!
      vr. groet,
      Robbert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *